Seans odasını ve psikoterapiyi, kişinin kendi gerçeğiyle yargılanmadan karşılaşabileceği, kapsayıcı ve güvenli bir alan olarak görüyorum. Terapi sürecinde acele etmeden, anlamlı ya da anlamsız ayırt etmeksizin sözcüklere dökülenleri danışanımla birlikte duymayı ve düşünmeyi önemsiyorum.
Görünür ve görünmeyen yaralar, kayıplar ve ilişkiler üzerine birlikte düşünürken, kişinin kendisini ve ilişkilerini daha yakından tanımasına, yaşadığı tekrarların arka planını anlamlandırmasına eşlik ediyorum.
Psikanalitik bir çerçevede, kişinin ruhsal dünyasının anlaşılmasını önemsiyorum. Belirtilerin kişinin yaşamındaki anlamını, ilişkilerle bağını ve tekrar eden örüntüler içindeki yerini danışanımla birlikte araştırıyorum. Semptom, onu üreten ruhsal yapı anlaşılmadan susturulduğunda, başka bir biçimde geri dönebildiği için semptomu ortadan kaldırmak yerine onun ne söylediğini duyabilecek bir ruhsal alan yaratmayı ve bu anlamda derinleşmeyi önemsiyorum.